Het is vandaag 13 februari, dat betekent dat over een maand het wedstrijdseizoen er alweer op zit. Het is haast niet te bevatten hoe snel de tijd voorbij is gevlogen!

De afgelopen twee weken was ik “woonachtig” in Ruhpolding, een mooi dorpje zo’n tien minuten rijden vanaf Inzell. Ik heb het al vaker gezegd, maar die omgeving doet echt iets me. In de zomer is het er al prachtig maar de prachtige witte sneeuwdeken maakte het echt af.

Na een goede trainingsweek stond ik op donderdag voor de eerste keer aan de start. Mijn 3000 meter was een goede rit, maar gewoon net niet goed genoeg, zilver. Op vrijdag reed ik samen met Ireen en Joy de Team Pursuit, het was de eerste keer in deze samenstelling en dat leverde mij mijn tweede zilveren medaille op.

Op zaterdag mochten mijn “sprintbenen” uit de koffer voor de 1000 meter. Met 1.14.70 reed ik een nieuw persoonlijk record en werd ik zesde. Mijn weekend sloot ik af met de 1500 meter en opnieuw een persoonlijk record in 1.53.76. Natuurlijk had ik vooral op de 3000 meter gehoopt op meer, maar ik denk dat ik toch terug kan (en moet) kijken op een goed verlopen toernooi.

Zondagavond ben ik met mijn teamgenoten naar het banket geweest en maandagochtend vertrokken we vroeg richting het vliegveld van München. Aangekomen in Amsterdam scheen de zon en was het heerlijk om weer onder de mensen te zijn. Dan merk je weer in hoe zo’n schaatsbubbel je leeft tijdens wedstrijden.

Toen ik thuiskwam snel de wasmachine aangedrukt en de deur weer uit voor de boodschappen. Dat was wel even schrikken want in de Jumbo kwam ik mezelf tegen. Sinds deze week sta ik namelijk levensgroot als kartonnenpop in de winkels.

Gisterochtend ben ik samen met Carlijn en Sanne de fiets opgestapt voor een lekkere fietstraining en in de middag heb ik een krachttraining gehad.

Na afloop van het vorige seizoen heb ik Stan verrast tijdens het vanBoeijen wensengala. Zijn wens was “schaatser worden”, tijdens het gala kreeg hij van mij al een Olympische Team NL hoodie en bij die verrassing hoorde ook een schaatstraining. Die training gaan we vanmiddag doen, waar anders dan op Thialf. Ik heb er zin in, Stan hopelijk ook.

De komende week train ik gewoon hier in Nederland en dan vertrek ik de 19e naar Canada om me in Calgary verder voor te bereiden op het WK.

Tot snel,
Veel liefs,

Antoinette

Foto: Helden Magazine

Toen ik mijn weekplanning bekeek dacht ik, dinsdagavond mooi op tijd thuis en dan kan ik beginnen aan mijn blog. Helaas, drie week geleden zaten wij net goed, toen werden een dag later alle vluchten gencancelled in verband met de sneeuw. Dat gebeurde nu gelukkig niet, maar wel ruim 2.5 uur vertraging.

Dus ben ik maar op het vliegveld in Innsbruck begonnen met de eerste opzet van de blog. Zoals ik in mijn extra blog schreef ging ik vorige week maandag voor een kort bezoekje terug naar Nederland. Eindelijk even knuffelen met mijn familie en op woensdag terug naar Collalbo.

Op zondagavond hadden wij eerst een banket; even gezellig kletsen met de andere schaatsers en leuke polaroid foto’s maken met Carlijn, Melissa en Sanneke. Hierdoor lag ik iets later dan normaal op bed, en om 06:00 zat ik alweer in de auto op weg naar het vliegveld.

Toen ik maandag thuis kwam was het eerst heerlijk “knuffeltijd” met de familie en daarna werd het haasten, haasten en nog eens haasten. Eerst moest ik naar de kapper, eten bij mijn ouders en toen door naar Peptalk van Ziggo en RTL Late Night. Gelukkig hoefde ik niet alleen en gingen mijn vader, Michelle en haar vriendje mee. Na de uitzending gingen we terug naar huis en om 02:00 lag ik in bed. Wat een lange dag was dat.

Op dinsdag snel een wasje draaien en verder even pas op de plaats. In de ochtend, want ‘s middags moest ik nog wel naar Thialf voor een krachttraining. Dinsdagavond vroeg op bed en ‘s woensdags weer terug naar Italië.

Was het een hectische trip? Ja. Was het mij dit waard? Ja, want tijd met de familie na een wedstrijd is onbetaalbaar.

De afgelopen week hebben we heerlijk getraind al was het vooral in het weekend wel echt koud. In je schaatspak met -5, neem van mij aan, dat is toch wel klappertanden. Gelukkig kun je je met het fietsen wat beter kleden op die omstandigheden. Al was dat ook best koud.

Gisterochtend hebben we nog een ijstraining gehad en daarna zijn we richting Innsbruck gegaan. Na een aardige vertraging en sneeuw op de kwam ik gisteravond thuis. Wat is dat heerlijk, thuiskomen en weten dat je nu ook echt een paar dagen thuis kunt zijn.

Vandaag, woensdag, heb ik een rustdag. Wasjes draaien, naar mijn ouders en verder zie ik het wel. Morgen pak ik de trainingen weer op, weer lekker rondjes rijden en trainen in Heerenveen. Komend weekend rijd ik geen NK Allround maar ik ga wel even kijken in Thialf. Nadat ik het EK in Collalbo had gewonnen was ik meteen verzekerd van een startplaats op het WK in Calgary. Toen konden we mijn route uitgaan stippelen met het oog op de WK afstanden en de WK Allround, helaas paste het NK Allround daar niet in.

In mijn vorige blog, 24 uur na het winnen van de titel, had ik het al even gezegd, maar bij deze wil ik dat nog een keer doen. Heel erg bedankt voor alle lieve berichtjes. Echt fantastisch, al die berichtjes, al die verhalen. Het moest even bezinken, maar afgelopenweekend ben ik er even voor gaan zitten en heb ik alles gelezen.

Kippenvel en het heeft mij echt geraakt en ontroerd.

Collalbo zit erop, en nu gaat de blik richting het WK afstanden in Inzell. Hopelijk zie ik jullie daar, er schijnen heel veel Nederlanders richting Zuid Duitsland te gaan en anders hoop ik dat jullie mij aanmoedigen vanaf de televisie. Aangezien het WK over precies twee weken is komt mijn volgende blog meteen daarna.

Tot snel,
Veel liefs,

Antoinette

Buiten rijden vind ik soms best spannend, omdat ik altijd op kracht rijd is het altijd maar weer afwachten hoe ik overweg kan met het ijs.

Vanochtend werd ik wakker met een prachtige medaille op mijn nachtkastje. Ik werd wakker als Europees kampioen, wat een gevoel. Daarna even lekker gefietst en neem van mij aan, die lach krijgen ze niet van mijn gezicht. Vandaag niet, morgen niet en ik gok overmorgen ook nog niet.

In Amsterdam en Tomakomai wou het niet lukken maar de buiten baan in Collalbo was twee dagen van mij, of nou ja van mij, zo voelde het.

Vrijdag begon ik meteen goed aan mijn toernooi, de 500 meter liep goed en met een overwinning aan het toernooi beginnen was een opluchting. Op dit ijs kon ik wel gewoon lekker rammen. Mijn 3000 meter liep ook goed en met een eindsprint in de laatste ronde won ik ook deze afstand.

Dit zorgde voor een dubbel gevoel, aan de ene kant was ik super blij dat ik bovenaan stond en een mooi gaatje had, maar aan de andere kant “HELLUP” nu ben ik die gene waar ze op gaan jagen.

Zaterdag wou ik een strakke 1500 meter rijden,   de haat/liefde verhouding word steeds meer liefde en dat betekende een derde afstand zege. Hierdoor had ik een comfortabele voorsprong en zodoende kon ik een “gecontroleerde”  5000 meter rijden. En dit was genoeg voor mijn eerste internationale titel bij de senioren. Wat was ik intens blij toen ik over de finish kwam.

Vandaag ga ik kijken bij de Allround mannen uit onze ploeg en vanavond naar het banket. Even met de collega schaatsers bijpraten en een keer niet (alleen maar) over schaatsen praten.

Morgen ga ik heel even naar huis, en kan ik eindelijk mijn familie in de armen vliegen. Daar heb ik zoveel zin in. Helaas waren zij er dit weekend niet bij, dat was wel een gemis, want successen delen met mijn familie is het mooiste dat bestaat. Al werd ik zaterdagochtend wel verrast door mijn beste vriend die opeens tijdens de warming up van  de 1500 meter voor mijn neus stond. Dat was wel echt fijn om dit te kunnen delen en maakte wel veel goed.

Het is trouwens wel echt heel even naar huis want woensdag ga ik weer naar Collalbo.

Iedereen heel erg bedankt voor de vele berichtjes en lieve reacties gedurende het hele weekend.

Tot snel,
Veel liefs,

Antoinette

Foto: ANP

Het begin van elk nieuw kalender jaar  betekent dat het seizoen alweer halverwege is en dat grote toernooien elkaar in een rap tempo opvolgen.

Aankomend weekend staat het eerste Allround toernooi op het programma, in Collalbo gaan we strijden voor de Europese titel.

Om hier deel te mogen nemen moest ik me eerst plaatsen, dat gebeurde tijdens het NK afstanden eind december. Op basis van een combinatie klassement van de 1500/3000 meter verdiende ik een startplaats voor het EK.

Tijdens het NK waren er nog andere hele belangrijke tickets te verdienen namelijk die voor het WK afstanden begin februari in Inzell.

In een bomvol Thialf stond ik vier keer aan de start en behaalde ik drie tickets voor begin februari. Maar die tickets waren niet het enige want op de 3000 meter wist ik voor het tweede jaar op rij de Nederlandse titel te pakken.

En ook nu mocht ik net als tijdens de World Cup, twee week eerder, weer een ereronde rijden. Met de Nederlandse vlag en opnieuw in een volgepakt Thialf. Dat bezorgde mij minutenlang kippenvel.

Wat mij de afgelopen weken duidelijk is geworden, het schaatsen leeft. Zowel tijdens de World Cup als tijdens het NK afstanden zat Thialf vrijwel dagelijks bomvol en ruim 1.5 miljoen televisie kijkers zagen de wedstrijden tussen oud en nieuw. Dat is in één woord fantastisch.

De jaarwisseling heb ik doorgebracht samen met mijn ouders en Michelle bij mijn pake en beppe thuis. Zo’n lang wedstrijd weekend hakt er altijd wel in dus vrij snel na het begin van 2019 lag ik al heerlijk in bed.

Daarna was het nieuwjaarsdag twee keer trainen en langzaam beginnen met het inpakken voor Italië. Dat was nog een hele klus want ik ben drie weken weg en ik moest rekening houden met de team kleding van Jumbo-Visma en de KNSB kleding voor het EK.

Maar na veel gepuzzel was de missie geslaagd en stapte ik 4 januari het vliegtuig in. Daar hadden we trouwens geluk mee want een dag later waren bijna alle vluchten van en naar Innsbruck geschrapt wegens de enorme sneeuwval.

De eerste dagen hebben we hier heel goed kunnen trainen in perfecte omstandigheden. Het is droog en zonnig al is het door de wind wel koud. Vanaf nu ga ik toewerken naar het weekend, vier afstanden dus vier keer lekker aan de bak. Heb er echt zin in.

Tot snel,
Veel liefs,

Antoinette

Deze tijd van het jaar kijk je terug op de afgelopen twaalf maanden en kijk je vooruit op het nieuwe jaar. Voor mij ligt dat nu nog even anders, met het NK voor de deur heeft het nu geen meerwaarde om terug te denken aan Zuid Korea en het waterballet in Amsterdam tijdens het WK Allround.

Waar ik wel nog even aan terug wil denken is de World Cup in Heerenveen. Nadat ik met een goed gevoel terugkeerde uit Collalbo van trainingskamp, was ik er klaar voor. Tijdens de 1500 meter op zaterdag reed ik voor mijn doen een hele goede rit, mijn tweede tijd ooit op Thialf. Het podium redde ik er niet mee, maar voor het moraal een mooie opsteker.

Zondag hoorde ik na mijn warming up, voor de 3000 meter, dat ik alleen moest rijden omdat Ireen zich had teruggetrokken. Even dacht ik: “shit daar gaat mijn raceplan!” Maar het was niet anders dus moest ik 7,5 ronden in mijn eentje rammen. Of nou ja alleen, in een vol Thialf ben je niet alleen. Mijn race ging echt goed en na 3000 meter dook ik als tweede vrouw ooit in Thialf onder de vier minuten grens. Dat was super, maar was het genoeg? Doordat ik al in de tweede rit zat moest ik nog acht ritten afwachten. Wat was dat een lange zit, op een gegeven moment ben ik maar in de kleedkamer gaan zitten, want op het middenterrein hield ik het niet meer uit.

Acht ritten en zestien schaatsters later bleek mijn tijd de winnende. WOW, wat was ik blij en opgelucht. Na de enorme teleurstelling in Japan mocht ik nu een ereronde rijden in een uitverkocht Thialf.

In de week na de World Cup had ik naast mijn trainingen wat andere dingen gepland. Op maandag mocht ik in Gorredijk bij Rinsma een galajurk ophalen, dinsdag hebben we foto’s en video’s gemaakt (o.a. een deel van de video die zondag online is gekomen) en op woensdag het NOC-NSF Sportgala in Amsterdam. Als laatste moest ik op vrijdag naar Veghel voor onze teampresentatie. Op het hoofdkantoor van Jumbo Supermarkten werden zowel wij als de wielerploeg voorgesteld. Dat we samen werden voorgesteld vond ik echt leuk, we dragen dezelfde naam al maar nu voelde ik ons ook echt verbonden met de wielrenners.

Eerste kerstdag stond ik in de ochtend op het ijs en na het eten moest ik de fiets op. Daarna was er aan het eind van de middag tijd voor familie. Gelukkig, want familie is heel belangrijk voor mij en gedurende het seizoen zie ik ze gewoon te weinig. Vooral mijn pake en beppe, en omdat ze ook een jaartje ouder worden vind ik het fijn dat ik toch nog kerst met ze heb kunnen vieren.

Tweede kerstdag was het weer trainen en “verhuizen” want sinds gisteren zit ik weer in het hotel. Best een gekke gewaarwording, allemaal families die de mooiste kleren hebben aangetrokken en daar loop ik dan in mijn sportkleding. Vanochtend had ik mijn wedstrijdvoorbereiding en morgen gaat het alweer los.

Bij deze wil ik iedereen alvast een hele fijne jaarwisseling wensen en een sportief en gezond 2019.

Tot snel,
Veel liefs,

Antoinette

Zoals ik laatst aangaf wil ik jullie een kijkje geven in mijn leven als professioneel schaatster. Vol trots wil ik hierbij de eerste video met jullie delen waarin de krachttraining en World Cup in Heerenveen aan bod komen.

Na een kleine twee weken in Italië is het tijd om naar huis te gaan. De koffers zijn gepakt en morgen vertrekken we weer naar Nederland. Na het landen ga ik even snel naar huis om mijn Team Jumbo kleding om te ruilen voor het KNSB-pakket en dan weer door naar het hotel in Wolvega.

Nu nog Team Jumbo want “wij” hebben per 1 januari een nieuwe naam. Vanaf die dag gaat ons team verder onder de naam Team Jumbo-Visma.

Mijn trainingskamp in Italië begon enigzins tegenvallend want tijdens het eerste fietsritje heb ik even het asfalt van dichtbij bekeken. Gelukkig bleef het bij wat schaafwonden, blauwe plekken en was mijn lichaam wat beurs en stijf. Hierdoor hoefde ik qua trainingen niets over te slaan. In het krachthonk had ik een PR en met het schaatsen was het gevoel goed. Ik kon lekkermijn rondjes rijden en de kracht overbrengen op het ijs.

Net als Inzell geven de zon en bergen mij hier in Collalbo rust, ik vind het hier super. De frisse berglucht en het uitzicht van de besneeuwde bergtoppen is heerlijk. Tijdens ons trainingskamp hebben wij ook een heuse pakjesavond gehad met het team. Een hele gezellige avond en superleuk om even als dicht-Piet aan het werk te kunnen.

Komend weekend is het weer tijd om te racen, twee dagen knallen in Heerenveen. Na de moeizame wedstrijden in Japan heb ik echt zin om weer wedstrijden te rijden. En wat is er mooier dan strijden in een vol Thialf? Juist, niets.

In totaal kom ik dit weekend drie keer aan de start. Naast mijn gebruikelijke afstanden, 1500/3000 meter, ga ik ook van start op de 500 meter. De sprintbenen mogen dus uit de kast. Het lijkt misschien raar dat ik een 500 meter ga rijden maar dat is nodig omdat ook mijn 1000 meter tijd op het World Cup kwalificatie toernooi niet geldig is voor de internationale wedstrijden. Wat moet, dat moet en nu wil ik hem ook zo hard mogelijk rijden.

Hopelijk zie ik jullie dit weekend in Thialf, en anders tijdens het NK afstanden.

Tot snel,

Veel liefs,

Antoinette

De vorige keer dat ik mijn blog aan het typen was zat ik nog na te genieten van de wedstrijden in Thialf en keek ik reikhalzend uit naar Japan. Nu zijn we drie weken verder en ben ik een leerzame trip rijker.

Wij vertrokken pas laat naar Obihiro waardoor ik slechts enkele dagen daar was voor de wedstrijden begonnen. Nadat ik in overleg met mijn coach had besloten om de Team Pursuit over te slaan, om zodoende een dag extra te hebben, richtte ik me volledig op mijn individuele afstanden.

Helaas verliep het weekend niet zoals ik had verwacht en bleven de resultaten achter ten aanzien van wat ik had gehoopt. Na een beetje ontspanning op zondagavond, karaoke met een groep van de Nederlandse schaatsers, vertrokken we maandag van Obihiro naar Tomakomai.

Een mooie buitenbaan, waar je het geluid van de klapschaats heerlijk hoort tijdens het rijden. Tijdens de wedstrijden was het rijden beter dan de week ervoor, nog lang niet zoals ik het wil, maar het leek er wel weer meer op.

Waar ik wel heel erg van heb genoten waren de typische Japanse dingen. Als je in Azië bent zit je meteen in een hele andere wereld dan we gewend zijn. De marktjes, winkels en natuurlijk de speelhallen met karaoke hokjes. En wat zijn de mensen daar enthousiast in alles wat ze doen.

Maandagavond stond ik weer op Schiphol en dinsdagochtend reed ik alweer mijn eerste rondje op de fiets door Friesland. Verder heb ik deze week nog een leuke shoot gehad samen met mijn zusje, hierover later meer, en moet ik langzaam mijn koffer alweer in gaan pakken voor een trainingskamp in Collalbo.

Hoewel ik het liefste altijd race heeft mijn team besloten om een trainingskamp in te lassen. Dit betekent dat ik niet van start zal gaan tijdens de derde World Cup van het seizoen in Polen. Door nu een trainings blok te doen wil ik zo goed mogelijk aan de start komen bij de World Cup in Heerenveen (15-16 december) en het NK afstanden (28 t/m 30 december).

Dus als je nog niets in de agenda hebt staan die dagen, kom dan vooral naar Thialf om mij, en alle anderen, aan te moedigen.

Tot snel,

Veel liefs,

Antoinette

Als je in aanloop naar een nieuw seizoen goede tijden rijd is dat natuurlijk altijd fijn. Toch weet je pas na het eerste echte wedstrijd weekend wat het waard is, want al ben je nog zo goed in het voor seizoen, tijdens de wedstrijden moet het gebeuren.

Begin vorige week kon ik mijn koffers weer inpakken en vertrok ik met al mijn spullen naar het van der Valk hotel in Wolvega, dit is het hotel waar Team Jumbo zich al jaren voorbereid op de wedstrijden. Inderdaad Team Jumbo want dat is sinds vorige week de nieuwe naam van de ploeg.

In deze voorbereidingstijd stond onder andere een moment met de pers gepland. Een jaarlijks terugkerend ritueel waar de journalisten ons in aanloop naar het seizoen van alles kunnen vragen in het hotel. Het voordeel van zo’n persmoment is de rust die je daarna hebt, gewoon focussen op het schaatsen en de pers zie je dan pas weer na de races.

Op wedstrijddagen rijd ik altijd even in, dat betekent even lekker een aantal rondjes rijden aan het begin van de dag. Toen ik vrijdagochtend op het ijs stond had ik een bijzonder gevoel, het leek alsof alles op zijn plek viel en het rijden ging heerlijk. Dat gaf veel vertrouwen voor de 1500 meter die s’middags op het programma stond.

Het gevoel van de ochtend liet me tijdens de wedstrijd niet in de steek en ik won de 1500 meter. Dat was zo enorm gaaf, normaal heb ik een haat/liefde verhouding met deze afstand maar nu liet ik zien dat ik hem toch echt goed kan rijden. Een heerlijk gevoel en super om een wedstrijd weekend zo te beginnen. Op zaterdag won ik de 3000 meter en op zondag werd ik tweede op de 5000 meter en vierde op de 1000 meter.

De 1000 meter, een ticket die ik echt niet had verwacht. Natuurlijk hoop je erop, vooral met de vorm die ik heb, maar met drie afstanden in de benen is het toch afwachten. Maar ik ben echt dolblij met de races die ik heb gereden, een goed begin van het seizoen. Vier tickets op vier afstanden, wow!

Na zo’n wedstrijd weekend was het fijn om zondagavond weer lekker thuis mijn eigen bedje in te duiken. Helaas moest ik er weer vroeg uit want om 09:15 had ik een fotoshoot op Thialf. Deze week is het een soort tussen week, er is ruimte om te herstellen en voor de media. Echter wordt er natuurlijk ook gewoon doorgetraind want over een dikke week gaat het startschot alweer in Obihiro, Japan.

Iedereen heel erg bedankt voor alle lieve berichtjes afgelopen weekend. Ik lees alles maar kan helaas niet altijd overal op reageren.

Tot snel,
Veel liefs,
Antoinette

📷 Douwe Bijlsma

Zondagavond laat ben ik terug gekomen uit Inzell, lekker weer naar mijn eigen bedje in Heerenveen. Hoe fijn het ook was in Duitsland gaat er bij mij niets boven mijn eigen vertrouwde omgeving.

Al moet ik wel toegeven dat toen ik de gordijnen opende het toch wel even wennen was. Een grijze lucht en de regen die tikkend neerdaalde op de dakpannen.

In Inzell mocht ik eindelijk weer racen, het eerste weekend reed ik een 500 en een 3000 meter, het tweede weekend een 500 en een 1500 meter. Als schaatser wil ik mezelf altijd verbeteren, qua techniek en natuurlijk qua tijden. Als dit lukt ben ik altijd een extra blij meisje, nog nooit was ik zo snel op de 500 meter als het eerste weekend in Inzell. Vanaf nu staat er 39.12 achter mijn naam als persoonlijk record op de 500 meter.

Leuk detail, mijn vorige PR reed ik begin dit jaar ook op de Max Aicher Arena in Inzell. Een mooie tijd en ik weet zeker dat ik nog sneller kan. Maar goed, er is altijd ruimte voor verbeteringen.

Naast mijn PR op de 500 meter reed ik het eerste wedstrijd weekend ook een goede 3000 meter in 4.01.07, afgelopen weekend was mijn 500 meter weer degelijk en won ik de 1500 meter in 1.57.32

Nu nog een week trainen en dan is het volgende week, 2 t/m 4 november, eindelijk om het “echie”. Want hoe fijn het ook is dat alles nu goed loopt met het trainen en wedstrijden, dan gaat het er pas echt om.

Als ik volgende week meer informatie heb over het tijdschema en tegen wie ik rijd dan meld ik het hier op mijn pagina.

Tot snel,
Veel liefs,
Antoinette