Berichten

Het begin van elk nieuw kalender jaar  betekent dat het seizoen alweer halverwege is en dat grote toernooien elkaar in een rap tempo opvolgen.

Aankomend weekend staat het eerste Allround toernooi op het programma, in Collalbo gaan we strijden voor de Europese titel.

Om hier deel te mogen nemen moest ik me eerst plaatsen, dat gebeurde tijdens het NK afstanden eind december. Op basis van een combinatie klassement van de 1500/3000 meter verdiende ik een startplaats voor het EK.

Tijdens het NK waren er nog andere hele belangrijke tickets te verdienen namelijk die voor het WK afstanden begin februari in Inzell.

In een bomvol Thialf stond ik vier keer aan de start en behaalde ik drie tickets voor begin februari. Maar die tickets waren niet het enige want op de 3000 meter wist ik voor het tweede jaar op rij de Nederlandse titel te pakken.

En ook nu mocht ik net als tijdens de World Cup, twee week eerder, weer een ereronde rijden. Met de Nederlandse vlag en opnieuw in een volgepakt Thialf. Dat bezorgde mij minutenlang kippenvel.

Wat mij de afgelopen weken duidelijk is geworden, het schaatsen leeft. Zowel tijdens de World Cup als tijdens het NK afstanden zat Thialf vrijwel dagelijks bomvol en ruim 1.5 miljoen televisie kijkers zagen de wedstrijden tussen oud en nieuw. Dat is in één woord fantastisch.

De jaarwisseling heb ik doorgebracht samen met mijn ouders en Michelle bij mijn pake en beppe thuis. Zo’n lang wedstrijd weekend hakt er altijd wel in dus vrij snel na het begin van 2019 lag ik al heerlijk in bed.

Daarna was het nieuwjaarsdag twee keer trainen en langzaam beginnen met het inpakken voor Italië. Dat was nog een hele klus want ik ben drie weken weg en ik moest rekening houden met de team kleding van Jumbo-Visma en de KNSB kleding voor het EK.

Maar na veel gepuzzel was de missie geslaagd en stapte ik 4 januari het vliegtuig in. Daar hadden we trouwens geluk mee want een dag later waren bijna alle vluchten van en naar Innsbruck geschrapt wegens de enorme sneeuwval.

De eerste dagen hebben we hier heel goed kunnen trainen in perfecte omstandigheden. Het is droog en zonnig al is het door de wind wel koud. Vanaf nu ga ik toewerken naar het weekend, vier afstanden dus vier keer lekker aan de bak. Heb er echt zin in.

Tot snel,
Veel liefs,

Antoinette

Deze tijd van het jaar kijk je terug op de afgelopen twaalf maanden en kijk je vooruit op het nieuwe jaar. Voor mij ligt dat nu nog even anders, met het NK voor de deur heeft het nu geen meerwaarde om terug te denken aan Zuid Korea en het waterballet in Amsterdam tijdens het WK Allround.

Waar ik wel nog even aan terug wil denken is de World Cup in Heerenveen. Nadat ik met een goed gevoel terugkeerde uit Collalbo van trainingskamp, was ik er klaar voor. Tijdens de 1500 meter op zaterdag reed ik voor mijn doen een hele goede rit, mijn tweede tijd ooit op Thialf. Het podium redde ik er niet mee, maar voor het moraal een mooie opsteker.

Zondag hoorde ik na mijn warming up, voor de 3000 meter, dat ik alleen moest rijden omdat Ireen zich had teruggetrokken. Even dacht ik: “shit daar gaat mijn raceplan!” Maar het was niet anders dus moest ik 7,5 ronden in mijn eentje rammen. Of nou ja alleen, in een vol Thialf ben je niet alleen. Mijn race ging echt goed en na 3000 meter dook ik als tweede vrouw ooit in Thialf onder de vier minuten grens. Dat was super, maar was het genoeg? Doordat ik al in de tweede rit zat moest ik nog acht ritten afwachten. Wat was dat een lange zit, op een gegeven moment ben ik maar in de kleedkamer gaan zitten, want op het middenterrein hield ik het niet meer uit.

Acht ritten en zestien schaatsters later bleek mijn tijd de winnende. WOW, wat was ik blij en opgelucht. Na de enorme teleurstelling in Japan mocht ik nu een ereronde rijden in een uitverkocht Thialf.

In de week na de World Cup had ik naast mijn trainingen wat andere dingen gepland. Op maandag mocht ik in Gorredijk bij Rinsma een galajurk ophalen, dinsdag hebben we foto’s en video’s gemaakt (o.a. een deel van de video die zondag online is gekomen) en op woensdag het NOC-NSF Sportgala in Amsterdam. Als laatste moest ik op vrijdag naar Veghel voor onze teampresentatie. Op het hoofdkantoor van Jumbo Supermarkten werden zowel wij als de wielerploeg voorgesteld. Dat we samen werden voorgesteld vond ik echt leuk, we dragen dezelfde naam al maar nu voelde ik ons ook echt verbonden met de wielrenners.

Eerste kerstdag stond ik in de ochtend op het ijs en na het eten moest ik de fiets op. Daarna was er aan het eind van de middag tijd voor familie. Gelukkig, want familie is heel belangrijk voor mij en gedurende het seizoen zie ik ze gewoon te weinig. Vooral mijn pake en beppe, en omdat ze ook een jaartje ouder worden vind ik het fijn dat ik toch nog kerst met ze heb kunnen vieren.

Tweede kerstdag was het weer trainen en “verhuizen” want sinds gisteren zit ik weer in het hotel. Best een gekke gewaarwording, allemaal families die de mooiste kleren hebben aangetrokken en daar loop ik dan in mijn sportkleding. Vanochtend had ik mijn wedstrijdvoorbereiding en morgen gaat het alweer los.

Bij deze wil ik iedereen alvast een hele fijne jaarwisseling wensen en een sportief en gezond 2019.

Tot snel,
Veel liefs,

Antoinette

Zoals ik laatst aangaf wil ik jullie een kijkje geven in mijn leven als professioneel schaatster. Vol trots wil ik hierbij de eerste video met jullie delen waarin de krachttraining en World Cup in Heerenveen aan bod komen.

Na een kleine twee weken in Italië is het tijd om naar huis te gaan. De koffers zijn gepakt en morgen vertrekken we weer naar Nederland. Na het landen ga ik even snel naar huis om mijn Team Jumbo kleding om te ruilen voor het KNSB-pakket en dan weer door naar het hotel in Wolvega.

Nu nog Team Jumbo want “wij” hebben per 1 januari een nieuwe naam. Vanaf die dag gaat ons team verder onder de naam Team Jumbo-Visma.

Mijn trainingskamp in Italië begon enigzins tegenvallend want tijdens het eerste fietsritje heb ik even het asfalt van dichtbij bekeken. Gelukkig bleef het bij wat schaafwonden, blauwe plekken en was mijn lichaam wat beurs en stijf. Hierdoor hoefde ik qua trainingen niets over te slaan. In het krachthonk had ik een PR en met het schaatsen was het gevoel goed. Ik kon lekkermijn rondjes rijden en de kracht overbrengen op het ijs.

Net als Inzell geven de zon en bergen mij hier in Collalbo rust, ik vind het hier super. De frisse berglucht en het uitzicht van de besneeuwde bergtoppen is heerlijk. Tijdens ons trainingskamp hebben wij ook een heuse pakjesavond gehad met het team. Een hele gezellige avond en superleuk om even als dicht-Piet aan het werk te kunnen.

Komend weekend is het weer tijd om te racen, twee dagen knallen in Heerenveen. Na de moeizame wedstrijden in Japan heb ik echt zin om weer wedstrijden te rijden. En wat is er mooier dan strijden in een vol Thialf? Juist, niets.

In totaal kom ik dit weekend drie keer aan de start. Naast mijn gebruikelijke afstanden, 1500/3000 meter, ga ik ook van start op de 500 meter. De sprintbenen mogen dus uit de kast. Het lijkt misschien raar dat ik een 500 meter ga rijden maar dat is nodig omdat ook mijn 1000 meter tijd op het World Cup kwalificatie toernooi niet geldig is voor de internationale wedstrijden. Wat moet, dat moet en nu wil ik hem ook zo hard mogelijk rijden.

Hopelijk zie ik jullie dit weekend in Thialf, en anders tijdens het NK afstanden.

Tot snel,

Veel liefs,

Antoinette

De vorige keer dat ik mijn blog aan het typen was zat ik nog na te genieten van de wedstrijden in Thialf en keek ik reikhalzend uit naar Japan. Nu zijn we drie weken verder en ben ik een leerzame trip rijker.

Wij vertrokken pas laat naar Obihiro waardoor ik slechts enkele dagen daar was voor de wedstrijden begonnen. Nadat ik in overleg met mijn coach had besloten om de Team Pursuit over te slaan, om zodoende een dag extra te hebben, richtte ik me volledig op mijn individuele afstanden.

Helaas verliep het weekend niet zoals ik had verwacht en bleven de resultaten achter ten aanzien van wat ik had gehoopt. Na een beetje ontspanning op zondagavond, karaoke met een groep van de Nederlandse schaatsers, vertrokken we maandag van Obihiro naar Tomakomai.

Een mooie buitenbaan, waar je het geluid van de klapschaats heerlijk hoort tijdens het rijden. Tijdens de wedstrijden was het rijden beter dan de week ervoor, nog lang niet zoals ik het wil, maar het leek er wel weer meer op.

Waar ik wel heel erg van heb genoten waren de typische Japanse dingen. Als je in Azië bent zit je meteen in een hele andere wereld dan we gewend zijn. De marktjes, winkels en natuurlijk de speelhallen met karaoke hokjes. En wat zijn de mensen daar enthousiast in alles wat ze doen.

Maandagavond stond ik weer op Schiphol en dinsdagochtend reed ik alweer mijn eerste rondje op de fiets door Friesland. Verder heb ik deze week nog een leuke shoot gehad samen met mijn zusje, hierover later meer, en moet ik langzaam mijn koffer alweer in gaan pakken voor een trainingskamp in Collalbo.

Hoewel ik het liefste altijd race heeft mijn team besloten om een trainingskamp in te lassen. Dit betekent dat ik niet van start zal gaan tijdens de derde World Cup van het seizoen in Polen. Door nu een trainings blok te doen wil ik zo goed mogelijk aan de start komen bij de World Cup in Heerenveen (15-16 december) en het NK afstanden (28 t/m 30 december).

Dus als je nog niets in de agenda hebt staan die dagen, kom dan vooral naar Thialf om mij, en alle anderen, aan te moedigen.

Tot snel,

Veel liefs,

Antoinette

Als je in aanloop naar een nieuw seizoen goede tijden rijd is dat natuurlijk altijd fijn. Toch weet je pas na het eerste echte wedstrijd weekend wat het waard is, want al ben je nog zo goed in het voor seizoen, tijdens de wedstrijden moet het gebeuren.

Begin vorige week kon ik mijn koffers weer inpakken en vertrok ik met al mijn spullen naar het van der Valk hotel in Wolvega, dit is het hotel waar Team Jumbo zich al jaren voorbereid op de wedstrijden. Inderdaad Team Jumbo want dat is sinds vorige week de nieuwe naam van de ploeg.

In deze voorbereidingstijd stond onder andere een moment met de pers gepland. Een jaarlijks terugkerend ritueel waar de journalisten ons in aanloop naar het seizoen van alles kunnen vragen in het hotel. Het voordeel van zo’n persmoment is de rust die je daarna hebt, gewoon focussen op het schaatsen en de pers zie je dan pas weer na de races.

Op wedstrijddagen rijd ik altijd even in, dat betekent even lekker een aantal rondjes rijden aan het begin van de dag. Toen ik vrijdagochtend op het ijs stond had ik een bijzonder gevoel, het leek alsof alles op zijn plek viel en het rijden ging heerlijk. Dat gaf veel vertrouwen voor de 1500 meter die s’middags op het programma stond.

Het gevoel van de ochtend liet me tijdens de wedstrijd niet in de steek en ik won de 1500 meter. Dat was zo enorm gaaf, normaal heb ik een haat/liefde verhouding met deze afstand maar nu liet ik zien dat ik hem toch echt goed kan rijden. Een heerlijk gevoel en super om een wedstrijd weekend zo te beginnen. Op zaterdag won ik de 3000 meter en op zondag werd ik tweede op de 5000 meter en vierde op de 1000 meter.

De 1000 meter, een ticket die ik echt niet had verwacht. Natuurlijk hoop je erop, vooral met de vorm die ik heb, maar met drie afstanden in de benen is het toch afwachten. Maar ik ben echt dolblij met de races die ik heb gereden, een goed begin van het seizoen. Vier tickets op vier afstanden, wow!

Na zo’n wedstrijd weekend was het fijn om zondagavond weer lekker thuis mijn eigen bedje in te duiken. Helaas moest ik er weer vroeg uit want om 09:15 had ik een fotoshoot op Thialf. Deze week is het een soort tussen week, er is ruimte om te herstellen en voor de media. Echter wordt er natuurlijk ook gewoon doorgetraind want over een dikke week gaat het startschot alweer in Obihiro, Japan.

Iedereen heel erg bedankt voor alle lieve berichtjes afgelopen weekend. Ik lees alles maar kan helaas niet altijd overal op reageren.

Tot snel,
Veel liefs,
Antoinette

📷 Douwe Bijlsma

Zondagavond laat ben ik terug gekomen uit Inzell, lekker weer naar mijn eigen bedje in Heerenveen. Hoe fijn het ook was in Duitsland gaat er bij mij niets boven mijn eigen vertrouwde omgeving.

Al moet ik wel toegeven dat toen ik de gordijnen opende het toch wel even wennen was. Een grijze lucht en de regen die tikkend neerdaalde op de dakpannen.

In Inzell mocht ik eindelijk weer racen, het eerste weekend reed ik een 500 en een 3000 meter, het tweede weekend een 500 en een 1500 meter. Als schaatser wil ik mezelf altijd verbeteren, qua techniek en natuurlijk qua tijden. Als dit lukt ben ik altijd een extra blij meisje, nog nooit was ik zo snel op de 500 meter als het eerste weekend in Inzell. Vanaf nu staat er 39.12 achter mijn naam als persoonlijk record op de 500 meter.

Leuk detail, mijn vorige PR reed ik begin dit jaar ook op de Max Aicher Arena in Inzell. Een mooie tijd en ik weet zeker dat ik nog sneller kan. Maar goed, er is altijd ruimte voor verbeteringen.

Naast mijn PR op de 500 meter reed ik het eerste wedstrijd weekend ook een goede 3000 meter in 4.01.07, afgelopen weekend was mijn 500 meter weer degelijk en won ik de 1500 meter in 1.57.32

Nu nog een week trainen en dan is het volgende week, 2 t/m 4 november, eindelijk om het “echie”. Want hoe fijn het ook is dat alles nu goed loopt met het trainen en wedstrijden, dan gaat het er pas echt om.

Als ik volgende week meer informatie heb over het tijdschema en tegen wie ik rijd dan meld ik het hier op mijn pagina.

Tot snel,
Veel liefs,
Antoinette

Zoals ik de vorige keer aangaf bevind het laatste voorbereidingskamp zich in Inzell. En wat is het hier weer fijn, al sinds ik pupil was kom ik hier minimaal één keer per jaar op kamp. Lekker fietsen op hoogte en trainen in een mooie ijshal.

Daarnaast hebben we ook best vaak geluk met het weer. S’ochtends trek je de gordijnen open en heb je door de opkomende zon en de wegtrekkende mist een mooi uitzicht op de bergen. Even uit de bekende omgeving en een bepaalde rust pakken.

Natuurlijk geen rust wat betreft het trainen maar wel de randzaken, minder media, even een weekje niet koken en alle andere afleidingen die thuis op de loer liggen.

Onze weken hier in Inzell bestaan net als thuis uit schaatstrainingen, fietstrainingen, krachttrainingen, sprint- en sprongtrainingen. En natuurlijk de eerste wedstrijden op het ijs.

Naast de trainingen hebben we ook onze rust momenten, deze gebruik ik vaak om even lekker een “bakkie” te drinken.

Als we de 21e thuiskomen gaan we toewerken naar het World Cup Kwalificatie toernooi, deze staat in het eerste weekend van november op de kalender. Na al het voorbereiden heb ik echt weer zin om te gaan racen.

Tot snel en veel liefs,
Antoinette

Oke, ik weet dat het in veel delen van Nederland nog vrij goed weer is maar voor mij is de winter nu toch echt begonnen. Na een goed trainingskamp in Italië stond ik afgelopen week weer voor het eerst op het mooie ijs van Thialf.

Komend seizoen wordt voor mij in meerdere opzichten een nieuw begin, na drie mooie jaren bij Team JustLease was ik toe aan een nieuwe uitdaging. Al vrij snel vond ik een fijne nieuwe plek in het team van Jac Orie, Lotto NL – Jumbo. Daarnaast ben ik na het brons en zilver in Pyeongchang ook begonnen aan een nieuwe Olympische cyclus.

Ik kan zeggen dat mijn zomer goed is verlopen, testen waren positief en ik heb hard kunnen trainen.

Dit nieuwe hoofdstuk wil ik graag nog meer met jullie, mijn volgers en supporters, delen. Daarom zal er in de komende periode gewerkt worden aan een nieuwe website en zal ik jullie via de sociale media nog meer op de hoogte houden van mijn trainingen, trainingskampen en wedstrijden.

Volgende week train ik nog gewoon op “mijn” vertrouwde Thialf, alvorens ik twee weken naar Inzell vertrek voor nog een trainingskamp.

Na die twee weken Inzell gaat het echt snel en voor je het weet zijn we dan in het eerste weekend van november beland waarin de officiële opening van het wedstrijd seizoen, het World Cup kwalificatie toernooi, op het programma staat.

Ik heb zin in de winter, jullie hopelijk ook.

Tot snel en veel liefs,
Antoinette